"पढेकाहरू झोले बनेपछि, देश त पक्कै पनि खाडी नै बन्छ!"
- Get link
- X
- Other Apps
आफ्ना सहपाठी मर्दा वा विद्यार्थीको हक-हितमा बज्रपात पर्दा कानमा तेल हालेर बस्ने विद्यार्थी संगठनहरू फेरि एकपटक पार्टीको 'रिमोट कन्ट्रोल' मा सडकमा उत्रिएका छन्। हालै माइतीघरमा अखिल क्रान्तिकारीले प्रधानमन्त्री र गृहमन्त्रीको सम्पत्तिलाई लिएर गरेको प्रदर्शन विद्यार्थीको मुद्दामा नभई विशुद्ध राजनीतिक स्वार्थमा प्रेरित देखिएको छ।
आफ्नै सहपाठी भोकै म'र्दा नदेख्ने, शैक्षिक मा'फियाले विद्यार्थी लु'ट्दा नबोल्ने, र गुणस्तरीय शिक्षाका लागि कहिल्यै आवाज नउठाउनेहरू आज सडकमा 'सुनखानी र शेरखानी' भन्दै चिच्याइरहेका छन्। कस्तो विडम्बना!
आफ्ना पार्टीका नेताले अर्बौंको भ्रष्टाचार गर्दा मुखमा दही जमाएर बस्ने, तर विपक्षीको विरुद्धमा चाहिँ 'क्रान्तिकारी' बन्ने? यो कस्तो नैतिकता हो?
हजारौँ विद्यार्थी डिग्रीको प्रमाणपत्र बाकसमा थन्क्याएर खाडी पलायन भइरहँदा यी संगठनका नेताहरूलाई कुनै दुख लाग्दैन। किनकि उनीहरूलाई जागिर होइन, नेताको 'आशिर्वाद' र 'चन्दाको भाग' चाहिएको छ। पढेर विद्वान बन्नुपर्ने उमेरमा पार्टीका शीर्ष नेताको सम्पत्तिको रक्षा गर्न र उनीहरूको स्वार्थका लागि ढुंगा हा'न्न सडकमा उत्रिनु नै आजको विद्यार्थी राजनीतिको उपलब्धि बनेको छ।
के यी संगठनहरू साँच्चै विद्यार्थीको हक-हितका लागि हुन् कि नेताका घरमा पालिएका कार्यकर्ता उत्पादन गर्ने कारखाना?
जबसम्म विद्यार्थी संगठनहरू पार्टीको 'रिमोट कन्ट्रोल' बाट चल्छन् र साझा शैक्षिक मुद्दामा मौन रहन्छन्, तबसम्म यस्ता प्रदर्शन केवल सस्तो नौटंकी र कुण्ठा बाहेक केही हुने छैनन्।
"पढेकाहरू झोले बनेपछि, देश त पक्कै पनि खाडी नै बन्छ!"
- Get link
- X
- Other Apps
Comments
Post a Comment